Memories

เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อมองลงไปที่กางเกงก็ต้องหน้าแดงจัดและจับมือเขาเอาไว้โดยพยายามเสมองไปทางอื่น เดรโกหัวเราะกับท่าที่เขินอายของเธอก่อนจะหายตัวกลับมายังห้องนอน ทันทีที่มาถึงเดรโกกดจมูกลงกับแก้มนุ่มนิ่มของเธอทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว เฮอร์ไมโอนี่เบี่ยงตัวหลบทันทีที่รู้สึกว่าโดนหอมแก้ม เธอตีไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะ

หนีได้ไม่นานก็ถูกรั้งเอวเข้าไปใกล้อีกครั้งหากแต่ครั้งนี้ไม่ใช่หอมแก้มแล้ว ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะไล้ผ่านพวงแก้มเรื่อยจนถึงลำคอที่กลิ่นหอมจากเธอทำให้เขาตื่นตัวได้อยู่เสมอ เขาหวนกลับไปยังริมฝีปากสีหวานที่เผยอรับความอ่อนนุ่มจากเรียวลิ้นของเขาพร้อมเสียงกระเส่าภายในลำคอ เขาสัมผัสเธอด้วยความอ่อนโยนหากแต่รุนแรงและล้ำลึกในที มันเป็นเสมือนปีศาจร้ายในคราบนักบุญที่ล่อหลอกเธอให้มัวเมาและลุ่มหลงในรสสัมผัสที่แปลกใหม่หากแต่รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี ฝ่ามือร้อนลากไล้ผ่านเอวคอดกิ่วสู่แผ่นหลังก่อนจะรู้สึกตัวเดรสตัวใส่ก็ถูกปลดให้ลงไปกองกับพื้นพร้อมบราลูกไม้สีขาวเสียแล้ว

เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นปิดอกอิ่มที่เปล่าเปลือยของเธอเอาไว้แต่เดรโกส่ายหน้าช้าๆ และดึงมือเธออย่างแผ่วเบา “อย่าซ่อนมันเอาไว้เลย”

“ฉันรู้ว่าในความทรงจำฉันอาจจะ เอ่อ – เร่าร้อนอะไรทำนองนั้น แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นเรื่องเซ็กส์ฉันแทบไม่รู้อะไรเลย”

“ไม่เป็นไรนี่” เดรโกกระซิบขณะที่ปลายจมูกยังคลอเคลียอยู่ที่แก้มนวลไม่ห่าง “ฉันจะสอนให้เอง เหมือนที่เคยทำ”

“แต่ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวังใช่มั้ย” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบเสียงของเธอสั่นเครือจากแรงปรารถนาที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาจนร่างกายรุ่มร้อนราวกับไฟ

“ไม่มีทางและไม่มีวัน” เขาว่าพร้อมกับประทับริมฝีปากดูดเอาคำพูดทุกอย่างจากคนขี้กังวล

เดรโกรั้งเอวบางเข้าแนบกายขณะที่เฮอร์ไมโอนี่เองก็เบียดร่างกายเข้าหาเขาด้วยปรารถนาให้เขาได้สัมผัสเธอมากกว่านี้ มือเล็กๆ ค่อยปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตสีน้ำเงินเข้มของเขาออกก่อนจะถูกคนตัวโตกว่ากดให้นอนลงบนเตียง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดผิวกายอันเปล่าเปลือยของเธอก่อนที่เขาจะบดจูบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้งโดยที่ฝ่ามือของเขาได้กอบกุมทรวงอกเอาไว้พร้อมบีบเคล้นจนหญิงสาวต้องบิดกาย เขาผละจากริมฝีปากหวานลากไล้ลิ้นเรียวผ่านลำคอและเข้าครอบครองเนินอกก่อนจะทิ้งรอยสีระเรื่อเอาไว้ เฮอร์ไมโอนี่แอ่นกายรับสัมผัสที่หวิวไหวจากปลายลิ้นที่หยอกล้ออยู่ที่ยอดอก ฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบไล้แผงอกกำยำไล้ผ่านหน้าท้องก่อนจะค่อยๆ ปลดซิบกางเกงที่สีดำทั้งที่มือยังสั่นระริกจะสัมผัสที่ได้รับ

เดรโกกลับไปจูบเธออีกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคิดถึง ในใจของเขาราวกับถูกความรู้สึกมากมายบีบอัดจนแทบจะแตกทะลักออกจากอก ไม่มีคำพูดใดเลยที่จะใช้อธิบายความรู้สึกของเขาได้ในตอนนี้เมื่อผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจกำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม จากการเฝ้ารอและถูกหักหาญน้ำใจอยู่เกือบเดือน

เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตอนนี้เขากำลังจูบเรียวขาด้านในใกล้กับจุดอ่อนไหวอย่างอ้อยอิ่ง เธอค่อนข้างตกใจแต่ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ตอนนี้ยังไง รอนไม่เคยออรัลให้เธอสักครั้งเดียว

หลังจากเห็นเธอนิ่งไปเดรโกก็หยุดการกระทำของเขาลง เขาจำได้ดีว่าครั้งแรกเธอก็เป็นแบบนี้ “ถ้ายังไม่สบายใจ เท่านี้ก่อนก็ได้นะ เฮอร์ไมโอนี่”

“ไม่คือ ฉันยังจำอะไรพวกนี้ไม่ค่อยได้เท่าไหร่” เธอพูดอย่างลังเล

เดรโกกลับขึ้นมานอนข้างเธอกอดเธอเอาไว้ก่อนจะกดจูบลงที่แก้มอย่างปลอบประโลม

“ไม่ต้องจำอะไรทั้งนั้น” เสียงกระซิบของเขาดังขึ้นที่ข้างหูพร้อมกับสัมผัสของริมฝีปากที่จูบพรมอยู่ที่ซอกคอและสันกราม “แค่รู้สึกเท่านั้น หยุดคิดว่าอะไรที่เธอจำได้หรือไม่ได้ ปล่อยให้ความรู้สึกเป็นตัวพาไปก็พอ”

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าพร้อมกับเสียงครางในลำคอ “ว่าแต่นายเล่นนานไปแล้วนะเมื่อไหร่จะเอาจริง” ยังไม่วายยั่วเย้าอย่างถือดีทั้งที่ตัวสั่นขนาดนี้

เดรโกหัวเราะก่อนจะดึงบ็อกเซอร์ออก เฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้างอีกครั้งก่อนจะรู้สึกว่าถอนตัวตอนนี้จะทันมั้ย เมื่อเขาเปลือยเปล่าจนหมดแล้วสิ่งที่เห็นเธอไม่แน่ใจเลยว่าจะรับมันเอาไว้ได้ไหวหรือไม่แต่ในหัวก็นึกไปถึงตอนที่มันฝังเข้ามาในร่างกายของเธอไปแล้วไม่ว่าจะรับไหวหรือไม่ไหวก็ตาม เดรโกโน้มตัวลงจูบเธออีกครั้งก่อนจะเลื่อนมือไปสัมผัสกลางกายของเธอที่ฉ่ำชื้นแม้ตั้งใจจะไม่ทำเธอก็ลำบากใจ ก็อดไม่ไหวที่จะต้องกลับลงไปชิมน้ำหวานที่ไม่ได้สัมผัสมาแสนนาน เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเฮือกจิกเล็บลงกับเส้นผมสีบลอนด์ของเขาอย่างระบายความเสียวซ่าน เดรโกเงยหน้าขึ้นมองภรรยาพร้อมกระตุกยิ้มพอใจก่อนจะตวัดลิ้นปลุกเร้าเธออีกครั้งก่อนจะค่อยๆ พรมจูบเรื่อยขึ้นมาอย่างลุ่มหลง ร่างกายของเธอเป็นเสมือนยาเสน่ห์ที่มีแต่จะทำให้เขาหลงแล้วหลงอีกและไม่มีวันโงหัวขึ้น

หลังของเดรโกเริ่มเป็นรอยแดงจากเล็บของเฮอร์ไมโอนี่หลังจากเขาชำแรกผ่านเข้าไปในร่างกายของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ตะกุยเล็บเข้ากับแผ่นหลังของเขาพร้อมกับเสียงครวญครางและร่างกายที่บิดเร้า เดรโกกระซิบเสียงกระเส่าอยู่ที่ข้างหูของเธอเสมอเพื่อลดคลายความกังวลให้เธอ ร่างกายของเธอเริ่มผ่อนคลายลงก่อนจะขยับตอบรับ เดรโกกดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากของเธอพร้อมกับขยับสะโพกเป็นท่วงทำนองที่อ่อนหวานพักเดียวเสียงครวญหวานของภรรยาก็กลายเป็นเร่งเร้าให้เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเพื่อสนองความต้องการภายในการที่กำลังเดือดพล่าน

ร่างกายของทั้งสองสอดประสานเข้าหากันพร้อมเสียงครวญชื่อของกันและกัน ช่วงสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะจบลงเดรโกใช้นิ้วมือบดขยี้เข้ากับจุดอ่อนไหวของเธอกระตุ้นให้สติของเฮอร์ไมโอนี่แตกซ่านจังหวะการสอดประสานเริ่มเร็วและแรงอย่างไม่อาจหยุดยั้งก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะกรีดร้องออกมาพร้อมร่างกายที่กระตุกอย่างเชื่องช้ารับเอาความอบอุ่นเข้าสู่ร่างกาย

เดรโกประคองใบหน้าที่ชื้นเหงื่อของภรรยาจูบซับเอาความหวานจากเธออีกครั้งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างเธอกอดเธอเอาไว้ด้วยความรู้สึกรักที่เปี่ยมในหัวใจ มันไม่ใช่เพียงอารมณ์ที่สุขสมหากเป็นสัมผัสที่ส่งมอบความรักให้แก่กันโดยไม่ต้องใช้คำพูดสักคำ เขาจูบหน้าผากเธออีกครั้งและกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับกลัวเธอจะหายไปกลัวว่าต้องตื่นขึ้นมาพบว่าเธอกำลังจะจากเขาไปอีก เฮอร์ไมโอนี่จูบแก้มเขาอย่างรักใคร่ก่อนจะซุกตัวเข้าในอ้อมแขนของเขาพร้อมรอยยิ้ม